"Kiedy mówię o złodziejach koni,
nie mówię, że to źle kraść konie.
Zostawiam decyzję sędziom." Czechow
KLAN SYCYLIJCZYKÓW
Ręce z kieszeni!
Patrzcie na mnie!
Nazwisko!
Mogę zapalić?
Proszę.
Roger Sartet?
Mogę się odlać?
Siadaj.
Jest pewien problem.
Pański prawnik nie mógł przyjść. Jeżeli chce pan przełożyć...
Nie. W porządku.
A więc Sartet,
śledztwo jest już skończone.
Zgodnie z prawem może pan przeczytać akta swojej sprawy,
zanim przekażemy je do sądu.
Tu jest kopia.
Nazywa się pan Roger Sartet.
Urodzony 15 października 1935 roku,
w Nancy przy Rue des Cordonniers 27.
Wyrastał pan razem z siostrą, Monique,
u ojca, który pracował w przędzalni.
Do 11 roku życia chodził pan do szkoły regularnie.
Pański nauczyciel, pan Ségur, wspominał:
"Był zawsze uśmiechnięty i wyglądał przyjaźnie."
To jedyna pozytywna rzecz, jaką przeczytałem w pańskich aktach.
W wieku 14 lat po raz pierwszy był pan notowany przez policję.
Wejść!
Panie komisarzu!
Chwileczkę. Zaraz kończę.
Po serii rabunków z zimną krwią
zrobił pan skok na sklep jubilerski "Caron".
W dniu 15 czerwca, tuż przed zamknięciem, wszedł pan do sklepu.
Strzelał pan bez ostrzeżenia.
Ukradł pan biżuterię o wartości 65 milionów franków i uciekł.
Trzy miesiące później policja zapukała do pańskich drzwi.
Nie poddał się pan i strzelał do policjantów.
Zabił pan dwu policjantów Pontiera i Saurela.
Zawsze wypierał się pan tej kradzieży,
chociaż udowodniono, że kule u jubilera pochodziły z tej samej broni,
z której zabito policjantów.
To są znane fakty w tej sprawie.
Zadam zwyczajowe pytanie:
- Czy chce pan coś dodać? - Nie.
Dobrze.
"Potwierdzam zeznanie." Proszę podpisać.
Patrzy pan na mój kark?
Nie.
Musi pan wcześnie wstać, żeby zobaczyć moją egzekucję.
Nie martw się,
będę tam.
- Akta Pereza. - Wciąż istnieje!
Dziękuję, ale 13 dni temu rzuciłem palenie.
Dokładnie 13 dni i 6 godzin temu.
Nie brakuje ich panu?
Jak pan widzi!
Naprawdę nie zastępuje tego, ale pomaga.
Jedź!
Dalej, podjedź jeszcze trochę! Na co czekasz?
Twój brat jest wolny.
Dobrze.
Czekaj!
Kiedy się ze mną skontaktuje?
W tych okolicznościach brak wiadomości jest dobrą wiadomością.
- Nowoczesne narzędzie. - Przeciął jak puszkę sardynek!
Przepraszam!
Przepraszasz?
Ostatnim razem kosztował nas dwóch ludzi.
Następnym razem
to mogę być ja.
Może to nie było twoje zmartwienie...
ale teraz będzie!
Zażądam twojej dymisji!
Prosiłem cię o ogień?!
Próbuje rzucić palenie.
Teraz rozumiem.
Powinien palić dalej.
Vittorio MANALESE i Synowie AUTOMATY DO GIER
Dziękuję.
Dlaczego nas o to poprosiłeś?
Znam Aldo i wiem, że można mu zaufać.
Proszę.
- Musi być wart ze sto! - Zaraz się przekonamy.
To niezły sposób
na ukrycie pieniędzy.
I co?
To nieco więcej niż pan myślał.
Dostaniemy około... 145 milionów lirów.
Kiedy przeprowadzimy transakcję?
Klient zdobędzie pieniądze za kilka dni.
Co mam zrobić z pieniędzmi?
- Czy dalej kupuje pan na Sycylii? - Tak.
Mam opcję na zakup gruntu.
Sąsiadującego z moim.
Razem będzie 5 000 hektarów.
- Ma pan zamiar tam osiąść? - Tak.
Zanudzi się pan na śmierć.
Miałem 9 lat, kiedy opuściłem Sycylię.
Wszyscy będą się zginać przed dawnym biedakiem.
Czy to nie wspaniałe?
A moi rodzice mają tam okazały grób.
Wszyscy jesteście tacy sami!
Tony Nicosia pochował ojca w platynowej trumnie.
Żywi potrzebują pieniędzy!
- Kim jesteś? - Jestem żoną Aldo.
Aldo i ja mieszkamy tutaj.
Teraz zostaniemy z teściem,
tak długo jak ty tu będziesz.
Lodówka jest pełna.
Tu jest łazienka.
Dam panu świeże prześcieradła.
To jest Turi Locascio, mój najlepszy przyjaciel.
Moja rodzina: Aldo, najstarszy syn.
Bardzo mi miło.
Sergio, najmłodszy.
Moja córka Theresa
i jej mąż Luigi.
Cześć, dziadku!
Mój wnuk.
Maria, moja żona. Już ją poznałeś.
- Jak się pan ma? - Dziękuję, dobrze.
Miło mi pana poznać.
Jeanne, żona Aldo. Jest Francuzką.
Dzień dobry.
Proszę, usiąść za stół!
- Co słychać? - W porządku.
Roberto!
Proszę.
Ser.
Aldo!
Powiedz jej, żeby nosiła dłuższe spódnice.
Piwo, proszę.
Czy muszę wziąć dzień wolnego?
Nie, jeżeli jesteś rozsądna.
- Wezmę więc wolny dzień. - Dlaczego?
Masz jakieś złe przeczucia?
Myślisz, że jestem głupia?
Chodzi o mojego brata. Czytałam gazety.
To wszystko co wiem.
Widzi pan? Nie mogę panu pomóc.
Nie prosiłem o nic.
Czego więc pan chce?
Chciałem powiedzieć:
Tu jest telefon.
A drugi jest tam.
Jeszcze jeden masz w domu.
Wszystkie będą na podsłuchu.
Będziesz pod ciągłą obserwacją w dzień i w nocy.
Gdziekolwiek pójdziesz,
zawsze ktoś będzie w pobliżu.
Traci pan tylko czas. On nie zadzwoni.
Być może.
Ale jeżeli zadzwoni powiesz: "Monique Sartet jest w pobliżu."
"Ona już tu więcej nie pracuje."
Jeśli powiesz coś innego,
nie będę mógł ci pomóc.
I będzie mi bardzo przykro.
Zazwyczaj zaczynają śledztwo bez ostrzeżenia.
Nie tym razem.
Ostrzegam cię...
żeby ci zaoszczędzić czegoś gorszego.
Teraz możemy tylko czekać.
Zadzwoni do niej?
Tak.
A ponieważ nie będzie mógł porozmawiać przyjdzie osobiście.
Przynajmniej mam taką nadzieję.
I jeśli go wtedy nie złapiecie...
Poproszę z Monique Sartet!
Kiedy będzie w pracy?
Ale dalej dla was pracuje?
Halo?
Dzień dobry.
Przyniosłam zakupy.
Dziękuję.
To bardzo ostrożne, co pan teraz zrobił.
Ludzie piętro niżej się zdenerwują.
Proszę pójść i im powiedzieć!
- I tak tego pani nie zrobi. - Dlaczego?
Dlatego!
Mam tu już wszystko, czego mogę potrzebować.
Po co więc przyszłam?
Z ciekawości.
Żeby zobaczyć z bliska mordercę.
Nikt tu nie strzela!
Byłoby mądrzej nie strzelać.
I trudniej to zrobić!
Wygląda, że pochodzi pani z miejscowej rodziny.
Nie jestem jedyna, która nie pochodzi z Sycylii.
Jak to jest, kiedy pan strzela?
Więc to panią interesuje!
Powiem pani w tajemnicy:
"Bum"!
A kiedy ktoś pada przed panem, co pan czuje?
Nic.
Wszystko idzie tak szybko.
Pierwszym razem strzeliłem
bo ludzie mnie nie rozpoznawali.
Musiałem wyglądać nieprzekonywająco.
To proste...
Powinna pani iść, albo zapomnę się.
- Gdzie on jest? - Pokój 36.
Czy to on?
Jestem pewien, że tak.
Poszedł prosto do windy.
Znasz tę dziewczynę?
Simone, zwykła dziwka.
Zadzwoń do nich.
Zrób to!
Zapytaj, czy chcą czegoś do picia.
Tak?
Nie wiem, zapytam.
Chcesz coś do picia?
Szampan.
Masz szampana?
Przynieś nam.
Proszę, na szampana.
A to dla ciebie.
Gdyby wszyscy klienci byli tacy jak ty!
Ciesz się. To pierwszy raz, kiedy za to płacę.
Jesteś zły za tego szampana?
Nie, w porządku.
To się zdarza pierwszy raz, że Albert na coś namawia.
Co się dzieje?
Jean-Marie Ballard.
Antoine Lecarpe.
Giorgio Bennini.
Nicolas Ramsky.
To wszyscy.
Tak, panie komisarzu. Było ich pięciu w celi.
Zaczynajmy.
Nazwisko, zawód?
Jean-Marie Ballard, inżynier elektronik.
Skazany na..?
- Trzy miesiące. - Powód?
Co się stało?
Byłem w Rzymie, żeby zamontować
system bezpieczeństwa na wystawie jubilerskiej.
Biżuteria była warta miliardy.
Robota była planowana na miesiąc.
Ale zdążyliśmy przed czasem.
Wróciłem do domu i chciałem...
zrobić żonie niespodziankę.
I zrobiłem...
Zastałem ją z kimś w łóżku.
Straciłem nerwy.
Miałem broń...
i strzeliłem.
Byłeś w jednej celi ze Sartetem.
Jakie miałeś z nim relacje? Dobre?
Tak. Był najmilszy ze wszystkich.
Co więcej, był dobrze wychowany.
Proszę bardzo.
To jest schemat systemu zabezpieczeń wystawy w Villa Borghese w Rzymie,
narysowany przez instalatora.
Nie był za dobry w rysunkach.
Nie mógł zrobić tego lepiej na podłodze.
Dziwne, że ci o tym opowiedział.
To kwestia podejścia.
Siedział po raz pierwszy. Zabił z zazdrości.
Otworzył się na pierwszą osobę, która była dla niego miła.
Nawet nie musiałem z niego nic wyciągać.
Co dzień mówił mi więcej.
Myślę,
że to może być skok stulecia.
Ale nie chcemy nikogo zabić.
Tego się nigdy z góry nie wie.
My chcemy to wiedzieć z góry.
Jeśli nie chcesz ryzykować pograj lepiej w kręgle.
Do mnie to mówisz?
Sergio!
Myślę, że ten inżynier jest wiarygodny.
Ale nie ty!
- Nie ja? - Nie ty!
Zawsze myślisz o jednym.
Przez ciebie wszyscy o mało nie trafiliśmy dzisiaj do więzienia.
Miałem to zrobić tutaj?
W wieku 35 lat to normalne zachowanie.
Naprawdę myślę, czy z tego nie zrezygnować.
Szanuję to.
Są jeszcze inni.
W takim razie odejdź.
Ale komu sprzedasz biżuterię?
To nie problem sprzedać komukolwiek za pół ceny.
Naprawdę?
Znasz ludzi, którzy mogą wydać pięć miliardów?
Znasz takich?
A pan zna?
Tak. Znam kogoś takiego.
Co pan sugeruje?
Nie martw się o nic i zostań tu.
Jesteś zbyt nieostrożny.
Dobrze.
Ale żadnych sztuczek!
To jest mój pomysł.
Halo, proszę połączyć z Nowym Jorkiem.
Tony Nicosia.
Nowy Jork, 957 - 5000.
Vittorio, nie masz już dość ziemi?
Zawsze chcesz więcej.
Ukryję go po raz ostatni. Potem koniec!
Po tym wrócę do ojczyzny.
Śpieszysz się do śmierci?
Halo, Tony?
To ja Vittorio.
Mam nadzieję, że cię nie obudziłem.
Trzecia rano? Wszystko robicie inaczej niż wszyscy.
Nie. To nie ma nic wspólnego z interesami.
Proponuję ci wakacje.
Może mały wypad do Rzymu?
Nie tak szybko. Za dwa albo trzy dni.
Tak dawno się nie widzieliśmy.
To już 37 lat!
Skontaktuj się po przylocie do Rzymu. Zabiorę cię z lotniska.
Ciągle wyglądam tak samo.
Myślę, że się wiele nie zmieniłeś!
Jak widzisz!
O mój Boże!
- Mów po francusku! - Masz rację.
W dywanie jest system alarmowy.
W tej boazerii
drugi system.
Mikrofony,
czujniki ruchu.
Wszystko dokładnie tak, jak było na rysunku.
Tak, wszystko bardzo podobne. Oprócz tego.
Zobacz.
- Co to jest? - Zaraz zobaczysz.
Kiedy włączą alarm, natychmiast się aktywuje.
Z powodu zegarka?
Myślisz, że poświęciłbym zegarek za nic?
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
- Amerykański? - Tak.
Jak to działa?
Fale.
Tykanie zegarka...
Powoduje fale dźwiękowe, które się nakładają i aktywują alarm.
Nie przewidzieliśmy też bezpośredniego połączenia z policją.
Zapomnijmy o tym.
Miło było cię spotkać.
Ręce do góry!
Powinieneś trzymać tak, a nie w ten sposób!
Zrozumiałeś?
Ile lat ma twój bratanek?
Prawie siedem. A twój?
Dziewięć lat i sześć miesięcy.
Jak widzisz,
nie przyjechaliśmy na darmo.
Powiedz mi Tony,
za dwa tygodnie biżuterię zabiorą do Nowego Jorku.
Już się o tym mówi.
Droga z Villa Borghese na lotnisko
będzie prawdopodobnie obstawiona przez wojsko.
Na pewno. Jest warta 25 miliardów.
Nic na tym odcinku nie można zrobić.
W Paryżu nie będzie inaczej.
Tylko inne mundury.
A w Nowym Jorku będzie ich dziesięciokrotnie więcej.
System bezpieczeństwa taki sam jak w Rzymie.
Dziesięciokrotnie więcej....
Wybraliście coś, panowie?
Wezmę samolot i baterie.
I chciałbym też
to.
- Mam to zapakować? - Tak, proszę.
Posłuchaj, mam pomysł:
samolot wyląduje gdzieś indziej.
- Chcesz porwać samolot? - Czemu nie?
Jeżeli kierują tobą motywy polityczne można to zrobić.
Może się udać.
Będą nas ścigać.
Na lotnisku będzie na nas czekać policja.
Możesz sobie wyobrazić zdjęcie!
Musimy to przemyśleć. Każdy z osobna.
Jeżeli coś wymyślę, wyślę ci kogoś
z drugą połówką.
Ty zrób tak samo.
Albo spotkamy się znowu za 40 lat.
Miejmy nadzieję, że się nie zmienimy!
Słucham pana?
Pan Manalese?
Tak.
Dzieci... Tony ma genialny pomysł.
Zaraz wrócę.
Luigi! Powiedz Teresie, żeby wynajęła willę na uboczu.
Blisko włoskiej granicy.
Mogę się czegoś napić?
Co pan chce?
Szkocka, wódka, dżin... cokolwiek macie.
Thierry!
Potrzebuję pięć fałszywych paszportów.
Dla kogo?
Dla Aldo, Sergia, Luigi'ego, Jeanne i dla mnie.
Kiedy będą gotowe?
Za tydzień.
- Na jakie nazwiska? - Proste nazwiska. Poczekaj...
Charles Bosquet.
Suzanne Haussmann.
René Pereire.
André Spontini.
Robert Levallois.
To wszystko.
Nie możesz tego zrobić!
Oszalałeś? Przestań!
Poskarżę się do komisarza!
No, słucham.
Co mam powiedzieć? Nie rozumiem.
Chciałeś się poskarżyć.
Proszę. Zamieniam się w słuch.
Porozwalali mi wszystko w mieszkaniu
i nic nie znaleźli. Nie wolno tak robić!
To wszystko?
To wszystko.
Chcę adwokata.
Przeziębię się. Jestem bardzo wrażliwy.
Zapomnimy o towarze...
jeżeli będziesz rozsądny i nam pomożesz.
Czy to wygląda znajomo?
Pascal Lastaldi?
Nie znam go, naprawdę!
A zdjęcie?
Nic mi nie mówi.
Masz jeszcze drugą paczkę?
Czy to nie Sartet na zdjęciu?
Brawo!
Kiedy go aresztowano, miał ten paszport.
Rovel! Skąd go miał?
Niezły.
Dobra robota. Ale można zrobić go lepiej...
Nie chcę oceny. Chcę adresu.
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę!
Aha! Kwestia świadomości.
To prawda! Nie daję adresów.
Tym się różnie od ciebie.
Podam ci adres: Komenda policji!
Zabrać go!
Panie komisarzu!
Nie pamiętam już nazwiska. Ale znam drogę.
- Kto tam? - To ja, Raymond.
- To Raymond. - Wpuść go.
Ty jesteś Malik?
A wy?
Porozmawiamy o tym później.
Wyprowadź resztę i zabierz Rovela do domu!
To twoje dzieło?
Nie robię zdjęć paszportowych.
Jak widzicie, robię zdjęcia artystyczne.
Słuchaj uważnie, Malik.
Zapomnę o twoich "artystycznych zdjęciach".
Sartet potrzebuje paszportu.
Ty je robisz, więc potrzebuje ciebie.
Widziałeś go?
Panie komisarzu to wszystko przeszłość.
Inaczej nie musiałbym robić zdjęć porno.
To jest dowód.
Zabrać go!
Zapomnij o nakazie rewizji!
No, no!
Popatrz na to.
No i jest!
Znaleźliśmy, panie komisarzu.
Levallois Robert.
Pereire René.
Bosquet Charles.
Spontini André.
Haussmann, Suzanne.
Który z nich to Sartet?
Żaden.
Sartet oznacza problemy.
Nikt już dla niego nie będzie ryzykował.
Daj mi zdjęcia.
Zdjęcia, Malik!
Albo musimy przeszukać twój dom.
Lepiej daj mi je od razu.
Tam są.
Przysięgam.
Tu jest negatyw. Sartet jest wśród nich.
Mogę je zaraz wywołać.
O cholera! Wszystko przepadło!
Nie powinieneś był tego robić.
Zabrać go!
Mimo wszystko, spróbuj to wywołać.
Panie komisarzu, proszę tu przyjść.
Muszą być bliskimi przyjaciółmi.
Cztery nazwiska.
Odwiedzisz pierwszych dwóch.
Ja następnych zaczynając od "Leoni".
Wyjeżdżamy, jak tylko dostaniemy dokumenty. I Sartet.
Wyjeżdżamy natychmiast.
- Kto prowadzi? - Jeanne.
Powiedz jej, żeby jechała wolno.
- Szefie! - Co?
To coś o Maliku.
Powiedziałem im,
że nie miał pańskiego numeru.
A miał?
Nie, nie miał szefie! Nie miał.
- Więc co? - Miał mój.
A łatwo się dowiedzieć, gdzie pracuję.
Ale proszę się nie martwić, Malik nie sypnie.
Przepraszam.
Najprawdopodobniej i tak policja tu przyjdzie prędzej czy później.
Powiem im.
Nie zatrzymujcie się w drodze. Willa jest blisko Menton.
Chciał pan ze mną rozmawiać?
- Manalese to pan? - Tak.
- Komisarz Le Goff. - Miło mi pana poznać!
Chciałbym rozmawiać z jednym z pana pracowników.
Zawołam go. Jak się nazywa?
Leoni.
Wylałem Leoni'ego.
To już ze dwa...
albo trzy miesiące temu.
Mogę wiedzieć, dlaczego go pan zwolnił?
To nie miało nic wspólnego z pracą. To delikatniejsza kwestia.
Więc dlaczego?
Nie mam żadnego dowodu,
ale pewnego dnia miałem dziwny telefon.
Coś o paszporcie i prawie jazdy.
Chyba robił coś nielegalnego, żeby dorobić na boku.
Fałszywe dokumenty?
Nie wiem. Wolałem go zwolnić.
Powinien pan zadzwonić na policję.
Nie miałem żadnego dowodu.
A on był Sycylijczykiem, jak ja. Chciałem dać mu szansę.
Wie pan, to firma rodzinna.
Wkrótce wracam na Sycylię. Nie chcę zwracać uwagi.
Zna pan te paszporty?
Bosquet.
Pereire.
Levallois.
Brzmi jak plan Paryża.
Nie, nie znam ich.
A te zdjęcia?
To jakiś żart?
Tak, zły żart.
Trochę światła nie w porę i wszystko zmarnowane.
Proszę o tym zapomnieć!
Dobrze, do zobaczenia. Mam nadzieję, że nie za szybko.
Nie ma problemu, panie komisarzu.
Proszę wpadać z wizytą, kiedy pan chce.
- Co podać? - Sok.
- Sok pomarańczowy czy... - Jaki pan poda.
Dziękuję.
Wyjdź na skraj chodnika. Ktoś czeka na ciebie na zewnątrz.
Rzut rożny dla Francji!
Charly Loubet będzie strzelał.
Uśmiech.
Nie patrz na mnie!
Posłuchaj, Monique.
Wyjeżdżam.
Opuszczam na zawsze Europę.
Wpakowałem cię w kłopoty.
Nie ma powodów do płaczu.
Brak ci wizyt w więzieniu?
Zmień mnie.
- Jaki wynik? - Dwa do jednego.
- A co na dole? - Rozmawia z przyjaciółką.
Jak tylko tam dotrę, wyślę ci pieniądze.
Aldo pomoże ci je przekazać.
Jeszcze...
To wszystko.
Chciałem się tylko pożegnać.
Żegnaj, siostrzyczko!
Wydajesz się być bardzo gwałtowny.
To nic.
Twoja matka nie może nic wiedzieć.
Dlaczego?
Nie pozwoli mi wychodzić popływać.
Obiecujesz? Nikt się nie dowie.
Słuchaj...
Od teraz przestajesz pić, rozumiesz?
Mam to pod kontrolą.
Mam nadzieję.
Dobry wieczór, Sartet.
Stanie się to za dwa dni.
Będzie wszystkiego osiem osób: Czterech kupców, trzech z eskorty
i człowiek z towarzystwa ubezpieczeniowego.
Przyjeżdża jutro.
Ma pokój w hotelu "Minerva".
Nazywa się Evans... Edward J. Evans.
Pasażer Evans proszony do informacji.
Przepraszam. Nazywam się Evans. Wzywaliście mnie?
Pan Evans? Jestem Mario Bianchi ze służb specjalnych.
Zabiorę pana do hotelu.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Edward Evans. Mam rezerwację.
Zgadza się. Na jedną noc. Pokój 332.
Tutaj są wasze paszporty. Możecie wejść na pokład.
Pan Packard?
Pan Valac?
Pan Goldenstein?
Pan van Peters?
Pan Evans?
Pan Maxwell?
Pan Feccio?
Pan Stern?
United Overseas Airlines!
Lot numer 404 do Nowego Jorku,
wyjście 10.
Kapitan i załoga witają
na trasie z Rzymu do Nowego Jork przez Paryż.
United Overseas Airlines Lot 404. Proszę o pozwolenie na start.
United Overseas Airlines Lot 404. Masz pozwolenie na start. Pas 25.
Wysokość 10 500 metrów.
Prędkość 850 km/h.
Lądowanie w Paryżu na Orly według rozkładu o 12.30
czasu lokalnego.
United Overseas Airlines Lot 404
z Rzymu do Nowego Jorku
wylądował na Orly.
Pasażerowie lecący do Nowego Jork proszeni są do wyjścia 12.
United Overseas Airlines lot 404 do Nowego Jorku,
mogą wchodzić na pokład wejściem 12.
Oczywiście, możecie państwo zostać w samolocie.
Nazywam się Evans.
Mój mąż leci z Rzymu. Mamy się tu spotkać.
Evans? Chwileczkę.
Pan Evans, proszony o kontakt z panią Evans.
Mój mąż leci w specjalnej delegacji.
Rozumiem.
Pani mąż został na pokładzie. Może pani do niego pójść.
Mój mąż zafundował mi tę podróż do Nowego Jorku jako prezent.
- Jest z przodu samolotu. - Dziękuję bardzo.
Proszę pani. To jakieś nieporozumienie.
- Właśnie tam byłam... - Przepraszam.
Tak.
Do pani.
Halo?
Tak, mówię po francusku. Kim pan jest?
Jestem ze służby bezpieczeństwa policji francuskiej.
Mam wiadomość dla pani.
Pani mąż został w Rzymie. Przylatuje jutro.
Ten sam lot, o tym samym czasie.
Miejsce jest już zarezerwowane.
To wszystko są poufne informacje.
Prawdziwa biżuteria przylatuje jutro.
To takie dodatkowe zabezpieczenie.
Dziękuje bardzo. Polecę jutro.
Muszę zabrać mój bagaż.
Dziękuję... Dziękuję bardzo.
Uwaga!
Ogłaszam odlot United Overseas Airlines
lot 404 do Nowego Jorku!
Przepraszam... Chciałabym zadzwonić do Rzymu, hotel "Minerva".
Książka telefoniczna Rzymu jest tam.
Przepraszam, może mnie pani połączyć z numerem 46-34-40 w Rzymie, Hotel "Minerva".
Halo? Dziękuję. Teheran, kabina numer 5.
Rzym, kabina numer 7.
Halo? Hotel "Minerva"?
Chciałabym rozmawiać z panem Evansem.
E-V-A-N-S.
Witaj Bourdier! Jak się masz?
Dobrze.
Dalej nie palisz?
Nie palę!
- Jedzenie jest smaczne. - Jadłem na Orly.
Biżuteria jest w drodze?
Za cztery godziny będzie w Nowym Jorku.
A co w sprawie Sarteta?
Niedobrze. Dalej błądzę w ciemnościach.
- Do zobaczenia. - Ciao.
Mówi kapitan. Lecimy z szybkością 525 mil na godzinę.
Wylądujemy w Nowym Jorku za 3 godziny i 45 minut.
Dziękuję za uwagę.
- Nie, dziękuję. - Ja poproszę szampan.
United Overseas Airlines lot 404 wzywa Nowy Jork.
Pozycja 50 N 40 W 17 05
Mój bagaż został w samolocie! Mojego męża nie ma już w Rzymie!
Nie ma rezerwacji na jutro na nazwisko "Evans".
Powiedział mi pan przez telefon, że polecę jutro.
Chcę wiedzieć, co stało się z moim mężem!
Proszę się uspokoić.
To nie ja do pani dzwoniłem.
Poza tym wiem, że pan Evan był na pokładzie.
Ale to nie był mój mąż. Byłam w samolocie!
Nie ruszać się! Odłóż to!
Nie ruszać się!
Nie zrobię niczego, co zagroziłoby pasażerom.
Zrobicie to, co wam każemy.
Ty wyjdź!
Siadaj tu!
Wy zamienicie się miejscami.
No idź!
Poproszę jeszcze raz to samo.
Lot 404 United Overseas Airlines do centrum kontroli lotów
Nie.
To on!
Był w słonecznych okularach.
Proszę patrzeć uważnie. Jest pani pewna?
To był ten!
- Jest w swoim biurze? - Tak.
Le Goff!
Co się stało?
Sartet jest w samolocie, który przewozi biżuterię do Nowego Jorku.
Połącz mnie z Nowym Jorkiem.
Halo? Proszę z Nowym Jorkiem.
Daj mi ognia.
Overseas 404 ląduje za 20 minut.
- Opóźnij lądowanie. - O ile?
- 10 minut. - Możemy to zrobić.
Połącz mnie z Paryżem. Z komisarzem Le Goff.
Overseas 404. Utrzymuj wysokość. Lądowanie opóźnione.
Centrum Kontroli. Tu Overseas 404. Zrozumiałem.
Overseas 404. Po wylądowaniu skieruj się na pas 107.
Na końcu lotniska. Czekają tam na was siły policji.
Tu Overseas 404. Zrozumiałem. Pas 107.
Co planujecie zrobić?
To z powodów politycznych czy dla biżuterii?
Jak wiecie, policja już na was czeka.
A tutaj nie możecie strzelać.
Zapytaj jego!
Nie mamy nic do stracenia.
Postępuj zgodnie z naszymi instrukcjami.
Widzę cię po raz pierwszy!
Jakie to smutne! Nikt mnie nie zauważa.
Dobrze...
Co Pani robi wieczorem?
Nie mogę jeszcze panu powiedzieć.
Niech pan wraca na swoje miejsce.
Halo?
Halo, Le Goff?
Właśnie byłem w kontroli lotów.
Mamy kontakt z samolotem.
Wyląduje za kilka minut.
Jesteś szalony!
Uspokój się...
albo cię zastrzelę.
Za kilka minut lądujemy w Nowym Jorku.
Proszę zgasić papierosy i zapiąć pasy bezpieczeństwa.
Dziękuję.
Gdzie chcecie lądować?
Nie ruszać się! Zostać na swoich miejscach!
Wstawaj!
Uspokój się!
- Wszystko w porządku? - Wszystko w porządku.
Lecicie do Paryża za 45 minut.
Lecisz do Rzymu za godzinę.
Lecisz do Veracruz za kilka dni.
Montreal, 5.15.
Halo?
Poczekaj. To Wilson.
Halo? Tak, to ja.
Słucham.
Dziękuję, Wilson.
Ledwo wspomnieli.
Tylko kilka linijek.
Nic nowego o "powietrznych piratach".
Policja jest bezradna.
Gangsterzy ukryli się w kosmosie?
Powiedz: "Dobranoc".
Robią to jak Jeanne i pan Sartet!
Oszalałeś!
O czym ty mówisz?
Nie wierzysz mu, prawda?
To prawda!
Uspokój się, Roberto! Nie powinieneś kłamać!
Powiedziała mi, żebym nikomu o tym nie mówił.
Dosyć! Idź do łóżka.
Byli na plaży, za skałami.
Tak samo jak ci w telewizji.
Nonsens!
Cisza!
Przegoń ją!
To nieprawda!
Wynoś się!
Nigdy mnie nie lubiłeś!
To dlatego mu wierzysz.
Zabierz go do łóżka!
Luigi!
Zadzwoń do Tony'ego Nicosia w Nowym Jorku.
To sprawa rodzinna.
Co chcesz zrobić?
Ściągniemy naszego przyjaciela Sarteta tutaj.
- Kto tam? - Tony.
Tu jest twój paszport,
prawo jazdy i bilet na statek.
Wypływasz jutro.
Za sześć dni będziesz w Veracruz.
To ładne miejsce?
Kiedy masz 500 milionów w kieszeni
wszędzie jest ładnie.
A pieniądze?
Pieniądze? Jakie pieniądze?
Moja dola.
Vittorio je ma.
Co?
On ma moje pieniądze?
Wziął je. Tak było ustalone. Czyż nie?
Ustaliliśmy tylko jedno,
że ja wezmę moje pieniądze.
Dla mnie też to wygląda logicznie.
A to gnoje!
Nic nie mówiłem, bo to nie moja sprawa.
Ale to wydaje się trochę...
dziwne.
Możesz mi pomóc?
W jaki sposób?
Bilet do Paryża.
Dobrze.
Weź to!
Samolot leci pojutrze.
Dzień dobry, a raczej dobry wieczór, bo u nas już późno.
Tak.
Przylot jutro o 14:00 na Orly?
14:00 czasu paryskiego?
Myślisz, że coś podejrzewa?
Przyjdzie odebrać swoją dolę.
Dziękuję, Tony. Ciao.
Ląduje o 14:00 na Orly. Zgarniecie go.
Potem go gdzieś zabierzemy.
Skończmy z tym.
Halo?
Kim pani jest?
Pani brat ląduje jutro o 14:00 na Orly. Proszę mu powie...
Nie rozłączaj się!
Halo? Kim pani jest?
Pani brat ląduje jutro o 14:00 na Orly...
Proszę mu powie...
Szybko rozłączyła rozmowę.
Będzie tam.
Musi tam być.
To trochę skomplikuje sprawę.
Musi pojechać na Orly.
Miała wiadomość, więc musi tam być.
Ciekawy jestem, kto dzwonił i dlaczego...
A kiedy brat ją rozpozna,
nie będzie miał śmiałości, żeby strzelać.
Przynajmniej mam taką nadzieję.
Lot 408 linii United Overseas Airlines
z Nowego Jorku ląduje na Orly.
Nie denerwuj się!
Przyszłaś odebrać brata z lotniska?
Znasz ich, szefie?
Tylko jego siostrę.
Przerwijmy im...
Aldo!
Sartet. Tak, Roger Sartet.
Spodziewałeś się mnie o 14:00, ale przyleciałem wcześniej.
Nigdy dość ostrożności.
Powiem ci, co właśnie widziałem.
Aldo, Sergio i Luigi zostali aresztowani.
Moja siostra również.
Jeżeli trafi do więzienia, zabiję was wszystkich.
Teraz chcę dostać mój udział!
Twoje pieniądze są tutaj.
Możesz je odebrać gdzie chcesz i kiedy chcesz.
Z twoimi milionami będziesz mógł kupić sobie więcej ładnych garniturów!
Mam nadzieję, że wszystkie twoje dzieci zgniją w więzieniu!
Zabije cię, mam taką nadzieję!
Masz pieniądze?
Uważaj!
Dobry wieczór, panie Manalese.
Jest pan zaskoczony, że mnie widzi?
Jak powiedziałem, może pan przychodzić kiedy pan chce.
Wygląda na to, że miał pan dzisiaj szczęście.
Skoro pan tak mówi...
Więc... możemy iść?
Chodźmy!
Dziadku?
Nie zostaniesz dziś na kolację?
Nie, nie dzisiaj.